🌙 அம்மா… நான் மீண்டும் தொழுகைக்குத் திரும்பிவிட்டேன்!

  

🌙 அம்மா… நான் மீண்டும் தொழுகைக்குத் திரும்பிவிட்டேன்!

💖 ஒரு தாயின் கண்ணீர்த் துஆ… ஒரு மகளின் வாழ்வையே மாற்றியது!

ஒரு சிறிய ஊரில் ஆயிஷா என்ற சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுடைய தாய் பாத்திமா மிகவும் நல்ல பெண்மணி. ஐந்து நேரத் தொழுகையையும் தவறாமல் நிறைவேற்றுவார். ஒவ்வொரு தொழுகைக்குப் பிறகும் தன் மகளுக்காக அல்லாஹ்விடம் துஆ செய்வார்.

அவருடைய துஆவில் அடிக்கடி இடம்பெறும் வார்த்தைகள் இவைதான்:

“யா அல்லாஹ்! என் மகளை உனக்கு விருப்பமான அடியார்களில் ஒருத்தியாக ஆக்குவாயாக! அவளுடைய இதயத்தில் ஈமானை உறுதியாக்குவாயாக! அவளைத் தொழுகையைப் பேணுபவளாக ஆக்குவாயாக!”

ஆனால், நாட்கள் செல்லச் செல்ல ஆயிஷாவின் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது.

📱 கைப்பேசி, சமூக வலைத்தளங்கள், நண்பர்களுடன் அரட்டைகள், விளையாட்டுகள் என்று அவளுடைய நேரம் முழுவதும் கழிந்தது.

முன்பு பாங்கு சத்தம் கேட்டவுடன் எழுந்து தொழுகைக்குச் செல்லும் ஆயிஷா, இப்போது,

“அம்மா, கொஞ்ச நேரம் கழித்துத் தொழுகிறேன்…”

என்று சொல்லத் தொடங்கினாள்.

அந்தக் கொஞ்ச நேரம் சில சமயங்களில் தொழுகை நேரத்தையே கடந்து சென்றுவிடும்.

ஆரம்பத்தில் ஒன்று அல்லது இரண்டு தொழுகைகள் தவறின. பிறகு அது அவளுக்குப் பழக்கமாகிவிட்டது.

ஆனால் அவளுடைய தாய் பாத்திமா மட்டும் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை.

அவள் மகளிடம் கோபமாகக் கத்தவில்லை. மற்ற பிள்ளைகளுடன் ஒப்பிட்டுக் கேவலப்படுத்தவில்லை. மகளின் இதயம் அல்லாஹ்வை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும் என்று விரும்பினார்.

ஒவ்வொரு இரவும் தஹஜ்ஜுத் தொழுகைக்காக எழுந்து, சுஜூதில் நீண்ட நேரம் அழுதார்.

“யா அல்லாஹ்! என் மகள் சிறியவளாக இருந்தபோது, உன்னைப் பற்றி நான் சொல்லிக் கொடுத்தேன். உன்னை நேசிக்கவும் தொழுகையைப் பேணவும் கற்றுக் கொடுத்தேன். இன்று அவள் உன்னை மறந்து வாழ்வதைப் பார்க்கும்போது என் இதயம் வலிக்கிறது.

யா ரஹ்மானே! அவளை என்னிடம் திருப்பித் தருவது மட்டுமல்ல; அவளுடைய இதயத்தை உன் பக்கம் திருப்பித் தருவாயாக!

அவள் மீண்டும் தொழுகையில் நிற்கும் நாளை நான் காண வேண்டும், யா அல்லாஹ்!”

அந்தத் தாயின் கண்ணீரை உலகத்தில் யாரும் பார்க்கவில்லை.

ஆனால் அவளுடைய இறைவனுக்கு அவளுடைய பிரார்த்தனை தெரியும்.

💔 “அம்மா, என்னை ஏன் எழுப்பவில்லை?”

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை காலை…

ஆயிஷா அவசரமாகப் பள்ளிக்குச் செல்லத் தயாரானாள். அவளுடைய தாய் வழக்கம்போல் அன்புடன் கேட்டார்:

“மகளே, ஃபஜ்ர் தொழுகையைத் தொழுதுவிட்டாயா?”

ஆயிஷா தலையைக் குனிந்தாள்.

“இல்லை அம்மா…”

தாய் அவளைப் பார்த்தார். அவருடைய கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

“மகளே, உன்னை எழுப்பினேன். நீ எழுந்திருக்கவில்லை. உன் உடல் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் உன் உள்ளமும் உன் இறைவனுடனான தொடர்பும் பலவீனமடைந்துவிடக் கூடாதே!”

ஆயிஷாவுக்கு எரிச்சல் வந்தது.

“அம்மா! எப்போதும் தொழுகை, தொழுகை என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறீர்கள்! எனக்கு வேறு வேலைகளே இல்லையா?”

அந்த வார்த்தைகள் தாயின் இதயத்தில் குத்தின.

ஆனால் பாத்திமா அமைதியாகச் சொன்னார்:

“மகளே, நான் உன்னைத் துன்பப்படுத்துவதற்காகச் சொல்லவில்லை. நீ என் உயிர். உன் வாழ்க்கையில் எல்லா வெற்றிகளும் கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அதைவிட முக்கியமாக, உன் இறைவனுடன் உனக்குள்ள தொடர்பு ஒருபோதும் அறுந்துவிடக் கூடாது என்று விரும்புகிறேன்.”

ஆயிஷா எதுவும் பேசவில்லை.

அவள் வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டாள்.

தாய் மட்டும் அங்கேயே நின்றுகொண்டு, தன் கண்ணீரைத் துடைத்தார்.

 🌧️ அந்த ஒரு நாள்… அவளுடைய இதயத்தை மாற்றியது!

சில நாட்களுக்குப் பிறகு பள்ளியில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது.

ஆயிஷாவின் தோழி மர்யம், அவளுடைய வகுப்பில் படிக்கும் ஒரு சிறுமி, தனது தாயுடன் மேடைக்கு வந்தாள். மர்யத்தின் தந்தை சில மாதங்களுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டார். குடும்பம் பல சிரமங்களைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் மர்யம் அமைதியாகவும் நல்ல குணத்துடனும் இருந்தாள்.

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் ஆயிஷா அவளிடம் கேட்டாள்:

“மர்யம், உன் வாழ்க்கையில் இவ்வளவு சிரமங்கள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் நீ எப்போதும் அமைதியாக இருக்கிறாயே! எப்படி?”

மர்யம் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.

“எனக்கும் சில நேரங்களில் அழுகை வரும், ஆயிஷா. என் அப்பாவை நினைத்தால் மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும். ஆனால் நான் தொழுகையில் அல்லாஹ்விடம் பேசுவேன். என் கவலைகளை அவனிடம் சொல்வேன். எல்லாப் பிரச்சினைகளும் உடனே தீர்ந்துவிடுவதில்லை. ஆனால் என் இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கிறேன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறது.”

ஆயிஷா அமைதியாக அவளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

மர்யம் மீண்டும் சொன்னாள்:

“என் அம்மா எப்போதும் சொல்வார்: ‘மகளே, உலகத்தில் யாரிடம் வேண்டுமானாலும் உன் கவலைகளைச் சொல்லலாம். ஆனால் உன்னைப் படைத்த அல்லாஹ்விடம் கேட்பதை ஒருபோதும் விட்டுவிடாதே’ என்று.”

அந்த வார்த்தைகள் ஆயிஷாவின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

அன்று வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, அவளுடைய தாய் சமையலறையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று ஆயிஷாவுக்கு ஒரு நினைவு வந்தது.

சிறியவளாக இருந்தபோது, தன் தாயின் அருகில் நின்று தொழுகையைக் கற்றுக்கொண்ட நாட்கள்…

தவறாகத் தொழுதால் தாய் அன்பாகச் சொல்லிக் கொடுத்த நாட்கள்…

தொழுகைக்குப் பிறகு தன்னை அணைத்துக்கொண்டு துஆ செய்த நாட்கள்…

அவள் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

“எனக்காக இத்தனை அன்புடன் துஆ செய்யும் அம்மாவை நான் எவ்வளவு வருத்தப்படுத்தியிருக்கிறேன்!”

அவள் தன் அறைக்குள் சென்றாள்.

அன்று முதல் முறையாக, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, தன்னுடைய மனசாட்சியுடன் தனியாக அமர்ந்தாள்.

“யா அல்லாஹ்… நான் எங்கே போய்விட்டேன்?”

அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

 🕌 “யா அல்லாஹ்… என்னை மீண்டும் உன்னிடம் அழைத்துக்கொள்!”

அடுத்த நாள் ஃபஜ்ர் நேரம்.

பாங்கு சத்தம் கேட்டது.

வழக்கம்போல கைப்பேசியை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் தூங்கிவிடலாம் என்று நினைத்தாள் ஆயிஷா.

ஆனால் திடீரென்று மர்யத்தின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன.

“தொழுகையில் அல்லாஹ்விடம் பேசுவேன்…”

அவள் எழுந்தாள்.

உளூச் செய்தாள்.

தொழுகை விரிப்பை விரித்தாள்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அல்லாஹ்வின் முன்னால் நின்றாள்.

அவளுடைய உதடுகள் நடுங்கின.

தொழுகையை முடித்ததும் அவள் கைகளை உயர்த்தினாள்.

“யா அல்லாஹ்!

நான் பல நாட்களாக உன்னைப் புறக்கணித்துவிட்டேன். தொழுகையை அலட்சியப்படுத்திவிட்டேன். என் அம்மா எனக்காக எவ்வளவு துஆ செய்திருப்பார் என்று இப்போது புரிகிறது.

யா அல்லாஹ்! நான் செய்த தவறுகளை மன்னித்துவிடு.

என் மனதைச் சுத்தப்படுத்து.

என்னை மீண்டும் தொழுகையைப் பேணுபவளாக ஆக்கு.

நான் இனிமேல் ஒருபோதும் தவறு செய்ய மாட்டேன் என்று சொல்லி என்னைப் பற்றிப் பெருமை பேச விரும்பவில்லை. ஆனால், யா அல்லாஹ், நான் தவறும்போது மீண்டும் உன்னிடம் திரும்பி வரக்கூடியவளாக என்னை ஆக்குவாயாக!”

அவள் அழுதாள்.

அன்று அவளுடைய கண்ணீர் வெறும் வருத்தத்தின் கண்ணீராக இல்லை.

அது மனம் திருந்திய ஓர் அடியாளின் கண்ணீர்.

 🥹 “அம்மா… நான் மீண்டும் தொழுகைக்குத் திரும்பிவிட்டேன்!”

அன்று காலை பாத்திமா விழித்தபோது, வீட்டில் ஏதோ வித்தியாசமாக இருப்பதை உணர்ந்தார்.

ஆயிஷாவின் அறைக்கதவு திறந்திருந்தது.

தொழுகை விரிப்பு மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அவருடைய மகள் சமையலறைக்கு வந்தாள்.

“அம்மா…”

“என்ன மகளே?”

ஆயிஷா தன் தாயை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள்.

“அம்மா… என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்!”

தாய் அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தார்.

“என்னம்மா ஆயிற்று?”

ஆயிஷா அழுதுகொண்டே சொன்னாள்:

“நீங்கள் எனக்காகத் தொழுதீர்கள். நான் தொழாமல் இருந்தேன். நீங்கள் எனக்காகத் துஆ செய்தீர்கள். நான் உங்கள் வார்த்தைகளைக் கேட்கவில்லை.

ஆனால் அம்மா… இன்று நான் ஃபஜ்ர் தொழுதேன்!”

அவள் இன்னும் இறுக்கமாகத் தாயைக் கட்டிப்பிடித்தாள்.

“அம்மா… நான் மீண்டும் தொழுகைக்குத் திரும்பிவிட்டேன்!”

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும் பாத்திமாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அவர் மகளின் தலையைத் தடவினார்.

“அல்ஹம்துலில்லாஹ், மகளே! அல்ஹம்துலில்லாஹ்!”

ஆயிஷா கேட்டாள்:

“அம்மா, நீங்கள் என் மீது கோபமாக இல்லையா?”

தாய் அவளுடைய முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டார்.

“மகளே, நீ செய்த தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை. நீ அல்லாஹ்விடம் திரும்பி வர வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நான் துஆ செய்தேன். இன்று நீ திரும்பி வந்துவிட்டாய் என்று சொல்கிறாய். இதைவிட எனக்கு வேறு என்ன மகிழ்ச்சி வேண்டும்?”

ஆயிஷா மீண்டும் கேட்டாள்:

“அம்மா, நீங்கள் ஒவ்வொரு இரவும் எனக்காகத் துஆ செய்தீர்களா?”

தாயால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அவர் மகளை அணைத்துக்கொண்டு அழுதார்.

அந்தக் கண்ணீரைப் பார்த்த ஆயிஷா புரிந்துகொண்டாள்…

ஒரு தாயின் அன்பு என்பது உணவு கொடுப்பதிலும் உடை வாங்கிக் கொடுப்பதிலும் மட்டும் இல்லை. தன் பிள்ளை அல்லாஹ்விடம் நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்று இரவு பகலாகப் பிரார்த்திப்பதிலும் இருக்கிறது.

அன்று ஆயிஷா தன் தாயின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னாள்:

“அம்மா, எனக்கு மீண்டும் தொழுகையைப் பேண உதவுங்கள். நான் தவறினால் என்னை அன்பாக நினைவூட்டுங்கள். நான் அல்லாஹ்வுக்கு நெருக்கமானவளாக வாழ விரும்புகிறேன்.”

தாய் புன்னகைத்தார்.

“இன்ஷா அல்லாஹ், மகளே. நாம் இருவரும் சேர்ந்து அல்லாஹ்விடம் உதவி கேட்போம்.”

அன்று முதல் ஆயிஷா தொழுகையைப் பேண முயற்சி செய்தாள். சில நாட்கள் அவளுக்குச் சிரமமாக இருந்தாலும், தவறுகளை நியாயப்படுத்தாமல் மீண்டும் முயன்றாள். அவளுடைய தாயும் பொறுமையுடன் அவளுக்கு உதவினார்.

ஏனெனில் உண்மையான மாற்றம் என்பது ஒரே நாளில் எல்லாவற்றையும் சரியாகச் செய்வது மட்டுமல்ல; தவறும்போது மனம் திருந்தி அல்லாஹ்விடம் மீண்டும் திரும்புவதும்தான்.

 🌹 இந்தக் கதையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடங்கள்

1\. பெற்றோர்களே! உங்கள் பிள்ளைகள் தொழுகையில் அலட்சியமாக இருந்தால், அவர்களை அவமானப்படுத்தாமல் அன்புடனும் பொறுமையுடனும் வழிநடத்துங்கள். அவர்களுக்காகத் தொடர்ந்து துஆ செய்யுங்கள்.

2\. பிள்ளைகளே! உங்கள் பெற்றோர் தொழுகையை நினைவூட்டும்போது, அதை வெறும் கண்டிப்பாக நினைக்காதீர்கள். பல நேரங்களில் அதன் பின்னால் அவர்களின் ஆழமான அன்பும் உங்கள் மறுமை வாழ்வைப் பற்றிய கவலையும் இருக்கின்றன.

3\. தொழுகையைத் தவறவிட்டவர்கள்! அல்லாஹ்வின் கருணையைப் பற்றி நம்பிக்கை இழக்காதீர்கள். மனம் திருந்தி அவனிடம் திரும்புங்கள். தவறவிட்ட தொழுகைகள் குறித்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நம்பகமான அறிஞரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

4\. நல்ல நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுங்கள். நம்மை அல்லாஹ்வை நினைக்கச் செய்யும் நண்பர்கள் நம் வாழ்வில் பெரும் நன்மையாக இருக்கலாம்.

 📖 இந்தக் கதைக்கு வழிகாட்டும் இஸ்லாமிய ஆதாரங்கள்

இந்தக் கதை கற்பனையாக எழுதப்பட்டது. இதில் வரும் ஆயிஷா, பாத்திமா, மர்யம் ஆகியோர் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்கள். ஆனால் கதையின் முக்கியப் பாடங்கள் குர்ஆன் மற்றும் ஆதாரப்பூர்வமான ஹதீஸ்களின் வழிகாட்டுதலுடன் பொருந்துகின்றன.

1\. பிள்ளைகளுக்காகத் துஆ செய்தல் — குர்ஆன் 14:40

இப்ராஹீம் நபி (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் துஆ செய்தார்கள்:

“என் இறைவா! என்னைத் தொழுகையை நிலைநிறுத்துபவனாக ஆக்குவாயாக! என் சந்ததியினரிலும் அவ்வாறே ஆக்குவாயாக! எங்கள் இறைவா! என் பிரார்த்தனையை ஏற்றுக்கொள்வாயாக!”

2\. குடும்பத்தினருக்கு தொழுகையை ஏவுதல் — குர்ஆன் 20:132

தொழுகையை நிலைநிறுத்துமாறும், அதில் பொறுமையுடன் நிலைத்திருக்குமாறும் அல்லாஹ் வழிகாட்டுகிறான்.

3\. அல்லாஹ்வின் கருணையில் நம்பிக்கை — குர்ஆன் 39:53

தங்கள் மீது வரம்பு மீறிய அடியார்கள் அல்லாஹ்வின் கருணையைப் பற்றி நம்பிக்கை இழக்க வேண்டாம் என்று அல்லாஹ் அறிவிக்கிறான்.

4\. நல்ல முறையில் அறிவுரை கூறுதல் — ஸஹீஹ் முஸ்லிம், ஹதீஸ் 2593

நபி முஹம்மது ﷺ அவர்கள் மென்மையைப் போற்றிக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். மென்மை எந்த விஷயத்தில் இருந்தாலும் அதை அழகாக்குகிறது என்பதே இந்த ஹதீஸின் கருத்து.

 💖 அன்பான பெற்றோர்களே…

உங்கள் பிள்ளை இன்று தொழுகையில் அலட்சியமாக இருக்கலாம். உங்கள் அறிவுரையைக் கேட்காமல் இருக்கலாம். அதனால் அவன் அல்லது அவள் ஒருபோதும் மாறமாட்டார்கள் என்று முடிவு செய்துவிடாதீர்கள்.

அன்புடன் அறிவுரை கூறுங்கள். நல்ல முன்மாதிரியாக வாழுங்கள். தொழுகையின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துச் சொல்லுங்கள். அவர்களுக்காகத் துஆ செய்யுங்கள்.

அதே நேரத்தில், துஆவுடன் சேர்த்து நடைமுறையான முயற்சிகளையும் தொடருங்கள்.

உங்கள் பிள்ளையின் இதயத்தை மாற்றுவது அல்லாஹ்வின் கையில் உள்ளது. உங்கள் பொறுப்பு அன்புடனும் ஞானத்துடனும் அவர்களை நல்வழியில் அழைப்பதாகும்.

ஒருவேளை உங்கள் பிள்ளை நாளை உங்களிடம் வந்து,

“அம்மா… அப்பா… நான் மீண்டும் தொழுகைக்குத் திரும்பிவிட்டேன்!”

என்று சொல்லும் நாள் வரலாம்.

அந்த நாளுக்காக நம்பிக்கையுடன் துஆ செய்யுங்கள். அல்லாஹ் உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் நமக்கும் தொழுகையைப் பேணும் பாக்கியத்தையும், ஈமானில் உறுதியாக வாழும் பாக்கியத்தையும் வழங்குவானாக!

ஆமீன் யா ரப்பல் ஆலமீன்! 🤲